Mongolie

We zitten ondertussen al weer in Beijing, maar we hebben nog geen berichtje over Mongolie op de pagina gezet. Om een of andere reden zijn alle pagina's op blogspot geblocked in zowel Mongolie als China, dus we dachten in Mongolie dat er iets mis was met onze pagina, en daarom hebben we nog niets geschreven. Als het goed is moeten jullie in het 'vrije' Nederland onze berichtjes toch nog steeds kunnen lezen, we kunnen alleen zelf niet bij onze pagina.

 

We zijn maar zes dagen in Mongolie geweest, maar het land heeft veel indruk op ons gemaakt. Mongolie is 52 keer groter dan Nederland, en er wonen zo'n 2,6 miljoen mensen. Ongeveer 600.000 mensen wonen in de hoofdstad Ulan Bator. Het is niet zo'n heel grote stad, alles ligt op loopafstand. Dat was wel prettig, want het is altijd leuk om door een nieuwe stad te lopen. In Ulan Bator zijn we naar het winterpaleis van de laatste koning van Mongolie geweest. Onze eerste indruk was dat het er nogal vervallen bij lag, maar toen we er doorheen liepen, was het wel heel erg mooi. Een aantal van de tempels zijn inmiddels heel mooi gerestaureerd. Er is gewoon geen geld voor de restauratie van het hele complex. Ook zijn we naar het tempelcomplex Gandan Khiid geweest. Dat was heel indrukwekkend, omdat er in de ochtend door de monniken altijd ceremonies worden gehouden, waarbij je de tempels dan toch nog in mag om naar hen te kijken en te luisteren. In een van de tempels zaten een heleboel kleine jongetjes van een jaar of acht-negen, allemaal in oranje gewaden. We hadden daar wel heel erg het gevoel dat we de boel verstoorden, want onder het zingen zaten ze stiekem naar ons te kijken. We zijn daar maar snel weer weggegaan. Bij de oudere monniken durfden we wel naar binnen om te kijken en te luisteren. Was erg mooi. In een van de tempels stond een heel groot Buddha-beeld van 26,5 meter hoog, en langs de wanden stonden duizenden kleine Buddha-beeldjes. Je weet gewoon niet waar je kijken moet, zo mooi.

 

 

Ook zijn we nog naar het Museum of National History geweest. Dat is een heel mooi en vooral interessant museum, want eigenlijk wisten we heel weinig van Mongolie voor we er naartoe gingen. Er is veel te zien over het grote Mongoolse Rijk uit de tijd van Genghis Khan en Kublai Khan. Genghis Khan wordt in Mongolie gezien als een held, terwijl hij in het westen als barbaar wordt gezien. Ten tijde van Kublai Khan was het Mongoolse rijk het grootste rijk ooit, inclusief grote delen van China. Het is twee keer gebeurd dat de invasie van de Mongolen plotseling ophield, omdat volgens Mongools gebruik bij het overlijden van een leider de hele bevolking terug moest om een nieuwe leider te kiezen.

Mongolie is vanaf 1990 een democratisch land, met een gekozen regering. Na de val van de muur in Berlijn in 1989 is de bevolking in opstand gekomen tegen het communistische regime, waarna al snel de eerste verkiezingen zijn gehouden. De huidige regering is een coalitie van de communistische en een democratische partij.

 

 

Donderdag 13 april zijn we voor twee dagen naar het natuurpark Terelj geweest, waar we overnacht hebben in een traditionele Mongoolse tent (ger). Ongeveer de helft van de Mongoolse bevolking woont nog echt in een ger, deels omdat veel mensen nog nomadisch leven, maar ook omdat een huis in de stad te veel vaste lasten met zich meebrengt. In Ulan Bator zag je dan ook tussen de huizen gers staan.

 

April is niet zo'n goede maand om naar Mongolie te gaan. Het is dan wel lente, maar de lente is voor de Mongolen het zwaarste jaargetijde. De winter is erg lang en erg koud en vergt veel van de mensen en van het vee. Waar het in Nederland veel regent in de lente, is de lente in Mongolie nog behoorlijk koud en waait er vaak een ijzige wind. Wij hadden het dus nogal koud in Terelj, en we waren blij dat er een houtkacheltje in de ger stond. We hebben zo'n beetje een hele boom opgestookt. De eerste ochtend zagen we om 9.00 uur dat het buiten -17C was. Het zal 's nachts dus zeker wel -20C zijn geweest. Met het kacheltje en drie dikke dekens hebben we het binnen niet koud gehad. Vanwege de kou waren alle leidingen bevroren, dus we hebben gebruik moeten maken van een alternatief toilet, een gat in de grond met een houten wandje er omheen. Dat viel overigens best mee, want alles was in een mum van tijd bevroren, dus het stonk niet. Er werd verder goed voor ons gezorgd door de aanwezige dames, want we kregen heet water voor de thee en om ons te wassen, en we kregen drie behoorlijk grote maaltijden per dag. Alles bij elkaar waren het twee leuke dagen.

 

 

 

De treinreis van Ulan Bator naar Beijing duurde anderhalve dag (ging best snel). Vooral het laatste stuk voor Beijing was leuk, want toen reden we vlak langs de Chinese Muur. Toen we Beijing in reden, werden we best een beetje zenuwachtig, omdat het een megagrote stad is, en we dit keer niet van het station opgehaald zouden worden. Het viel echter reuze mee. Het station zelf was al erg ruim opgezet en erg overzichtelijk, en we werden niet meteen belaagd door taxichauffeurs en mensen die je hun hotel in willen krijgen. We zijn vanaf het station gelopen naar het 'Youth Hostel' dat we in de Lonely Planet hadden uitgezocht, en er was nog een kamer vrij, met eigen douche (met warm water!!) en toilet. Het Hostel zit behoorlijk vol, met veel jongere jongeren en oudere jongeren uit veel verschillende landen. Verder is er een restaurant bij met lekker eten. Wij blijven hier nog wel een weekje zitten!

 

Beijing is een erg aangename stad. Dit komt waarschijnlijk omdat de stad enorm wordt opgeknapt in verband met de Olympische Spelen van 2008. Veel gebouwen worden gerestaureerd, overal staan vuilnisbakken, bij elk kruispunt staan mensen om het verkeer te regelen, en er zijn veel (schone) openbare toiletten. En wat wel grappig is: mensen mogen niet meer op straat spugen/tuffen. Als je mensen hoort rochelen (dat gebeurt wel heel veel), dan zie je ze vervolgens een zakdoekje pakken of wordt het in een vuilnisbak gemikt. Wij hadden eigenlijk een beetje chaotische/vieze stad verwacht. We zijn nu wel heel benieuwd naar ander steden in China, want het kan gewoon niet dat het overal zo is. We hebben al het een en ander gezien in Beijing, waaronder de Verboden Stad, en we hebben al heel wat kilometertjes rondgefietst, maar de details bewaren we nog voor een volgend berichtje. Dat verschijnt over een paar dagen.

 

Veel groetjes,

 

Mireille en Roger