Trans-Mongolie Express

We zitten nu in Ulan Bator, de hoofdstad van Mongolie. We zijn er maandag 10 april, na een treinreis van vier dagen en vijf nachten aangekomen. Dat was wel een behoorlijk lange rit, maar het was wel heel erg leuk.

Woensdagavond 5 april zijn we door Dmitri weer netjes naar het station in Moskou gebracht (nog steeds onderdeel van het luxe starterspakket) en op de goede trein (nummer 6) gezet. In eerste instantie zaten we gewoon in een tweede klas coupe met twee Mongoliers en hun tweehonderd kilo bagage (echt niet overdreven). Nadat we een deel van hun bagage uit onze bagagerekken hadden gehaald (we moesten onze tassen toch ook ergens kwijt), lachten ze vriendelijk en zeiden ze 'no problem', waarna ze weer verdwenen. Na vijf minuten kwamen ze terug met een provodnik (conductrice), en moesten we maar meelopen. Het was allemaal 'deluxe' zeiden ze. Ze hadden voor ons dus een coupe geregeld in de (bijna lege) eerste klas. Waarschijnlijk hadden ze dat niet zozeer voor ons geregeld, maar meer voor henzelf, want we zaten hen en hun enorme pakketten handelswaar natuurlijk behoorlijk in de weg. Maar goed, ons hoorden ze niet klagen, het was echt wel heel erg boffen. We hadden er thuis al over zitten denken om eerste klas te boeken, maar dat was toch een paar honderd euro per persoon duurder. Achteraf bleek het toch ook wel heel erg relaxed te zijn om voor zo'n lange treinreis een coupe met z'n tweeen te hebben.



De Trans-Mongolie Express stopt iedere dag een aantal keer in kleinere en grotere plaatsen in Siberie. Daar is niet zoveel te koop in de winkels, dus de Russen komen dan naar de trein om de nieuwste mode te kopen van de Mongoolse handelaren, die in Moskou flink hebben ingeslagen. Ze hebben van alles te koop: spijkerbroeken, (leren) jassen, hemden, ondergoed, schoenen etc. Dit was echt geweldig om te zien! Er wordt dan in vijftien a twintig minuten zoveel mogelijjk verkocht en gekocht. Het is een drukte van jewelste. We hebben er met verbazing naar staan kijken. We hoorden achteraf van andere reizigers, dat dit dus alleen maar gebeurt in trein no 6, omdat dit een Mongoolse trein is. In de Russische 'echte Trans-Siberie Express' gebeurt dit niet.

We hebben onze treindagen voornamelijk gevuld met slapen, lezen, puzzelen, muziek luisteren en naar buiten kijken. Mireille heeft al haar tijdschriften uitgelezen, zodat haar tas weer een halve kilo lichter is, en ook de dropvoorraad is flink geslonken. Het is ons echter niet gelukt om alles op te snoepen. Een mens kan blijkbaar maar een bepaalde hoeveelheid drop verwerken op een dag (zonder misselijk te worden). Naast onze in Moskou ingeslagen voorraad noodles en soep, hebben we een keer per dag in de restauratiewagen gegeten bij de aardige Russische mevrouw die helemaal geen Engels kon. We waren blij met ons 'point it' boekje, met foto's van alles en nog wat. Zo konden we aanwijzen dat we graag gebakken eitjes wilden, want dat wisten we echt niet in het Russisch ;-) Het toilet werd gelukkig goed schoongehouden door onze provodnik. Zij deed ook steeds onze coupe op slot als we even aan de wandel gingen. Dat ging allemaal prima.

De uitzichten uit de trein waren vooral de laatste twee dagen heel er mooi. De vierde dag kwam de trein 's ochtends heel vroeg in Irkutsk aan. We hebben toen de wekker gezet en zijn vroeg opgestaan, zodat we konden genieten van het uitzicht over het Baikal meer. Dit gigantische meer is helemaal bevroren en is een grote witte ijsvlakte. Was prachtig om te zien.

Toen we bij de Russische grens aankwamen, was het een heel spektakel toen de douane de hele trein uitkamde op zoek naar smokkelwaar. De douane maakte alles open, echt alle plafonds en vloeren. Wij moesten ook onze coupe uit zodat ze alles konden controleren, maar de rugzakken hoefden niet open. Ze hebben geloof ik niets gevonden, maar het was er wel, ha ha ha. We hebben er wel heel hard om moeten lachen. De hele avond renden de Mongoliers met grote en kleine pakken heen en weer van de ene naar de andere wagon. Er kwamen tassen vol sloffen sigaretten tevoorschijn uit de plafonds enzo. Echt, overal leek wat wat verstopt te zitten.

Maandag 10 april zijn we van de trein gehaald en naar een guesthouse gebracht. Daar hebben we een kamertje met z'n tweeen met een stapelbed. De douches en toiletten zijn op de gang (dus wees gerust, de luxe neemt al af). Het is een gezellig guesthouse, met een zitruimte, een kast met (Engelse) boeken en een keukentje waar iedereen gebruik van kan maken. Het guesthouse zit behoorlijk vol met reizigers uit o.a. Japan, Australie, de VS en Belgie. Het is leuk om met andere reizigers te praten en te horen wat iedereen gaat doen of gedaan heeft.

Het was de afgelopen twee dagen behoorlijk koud hier en maandag sneeuwde het een beetje. Vandaag is het al iets warmer gelukkig. Tot nu toe hebben we ons goed vermaakt in Ulan Bator en hebben we mooie dingen gezien. Morgenochtend (donderdag 13 april) gaan we naar het natuurpark Terelj, waar we twee dagen blijven. Zaterdag zijn we dan weer terug in Ulan Bator. We weten niet hoe laat we hier terug zullen zijn, maar als we tijd hebben, dan schrijven we dan nog een stukje over Mongolie.

Groetjes,

Mireille en Roger