Cambodja

We zijn inmiddels alweer een dikke week in Cambodja en zijn nu in Siem Reap, jawel, vlakbij de enorm grote en prachtige tempels van Angkor! Daarover zometeen meer. We lezen net op de Nos site dat een van de voormalige Rode Khmer leiders is overleden, en dat vlak voordat hij zou worden berecht door het Cambodja-Tribunaal. Dat is natuurlijk ook niet zo gek, aangezien de man al 80 was. Het is heel erg triest dat het zolang heeft moeten duren voordat er uberhaupt een tribunaal werd opgericht. Het tribunaal begint volgend jaar met processen tegen voormalige Rode Khmer leiders, maar de meesten, waaronder Pol Pot zelf, zijn inmiddels al overleden.

Er zijn heel veel boeken geschreven over de geschiedenis van Cambodja. Veel van deze boeken liggen hier overal voor een paar dollar te koop. 'Copyright' kennen ze hier namelijk niet. Voor ons wel prettig, want we hebben een paar heel interessante boeken gekocht, en proberen nu iets te begrijpen van de geschiedenis, en met name van alles wat zich hier in de jaren zeventig heeft afgespeeld ten tijde van het Rode Khmer bewind. Het is verschrikkelijk gruwelijk wat de mensen hebben moeten doorstaan onder de Rode Khmer van Pol Pot. Een kwart van de bevolking is destijds omgekomen door ziekte, honger en door executies (in totaal 1,7 miljoen mensen).

De Rode Khmer is op 17 april 1975 aan de macht gekomen, en in eerste instantie waren de Cambodjanen opgelucht, want er kwam zo een einde aan een periode van vijf jaar oorlog. Net als Laos, is ook Cambodja betrokken bij de Vietnam oorlog, middels het Ho Chi Minh Pad van de Vietcong. In 1970 zijn Amerikaanse en Zuid-Vietnamese troepen Cambodja binnengevallen om de Vietcong te verdrijven, en gedurende de daaropvolgende vijf jaar is Cambodja zwaar gebombardeerd.

De opluchting was echter snel voorbij, toen bleek dat het Rode Khmer regime erg wreed was. Stedelingen werden verbannen naar het platteland en moesten van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat op het land werken. Ze kregen bijna niets te eten. Artsen, leraren, ministers en andere intellectuelen werden opgepakt en vermoord, evenals mensen die ervan verdacht werden tegen het Rode Khmer regime te zijn. De Rode Khmer wilde een compleet nieuwe samenleving, waarbij het doel was dat het land communistisch, onafhankelijk en welvarend zou worden. Hiertoe werden zaken als geld en onderwijs afgeschaft.

Dit bewind duurde tot januari 1979, toen het Vietnameze leger erin slaagde het bewind omver te werpen, en een pro-Vietnameze regering te installeren.Er is heel veel geschreven over de geschiedenis van Cambodja, en er is ook op het internet veel te vinden voor degenen die geinteresseerd zijn. Overigens is het land nu stabiel. Er is een koning, Norodom Sihamoni, en een democratisch gekozen (communistische) regering.

Verder met onze reis:

De laatste paar dagen in Laos waren nog wel lekker relaxed. We zijn vanuit Vientiane met een nachtbus naar Pakse gegaan. We zagen een beetje op tegen de rit van tien uur, maar het viel heel erg mee. Het was een heel goede, vrij nieuwe bus, en we hebben zelfs een paar uurtjes kunnen slapen. In Pakse zijn we met een georganiseerde tour meegeweest naar het Bolaven Plateau, samen met negen andere reizigers. Dat was een erg mooie dag. We hebben een paar prachtige watervallen gezien en hebben samen met de twee gidsen een dorpje bezocht waar de Katu leven, een animistische bevolkingsgroep, wat betekent, dat geesten- en voorouderverering heel belangrijk zijn. Het dorp is zelfvoorzienend voor wat betreft voedsel, en als er andere zaken nodig zijn, dan wordt er geruild met andere dorpen. Medische voorzieningen zijn er niet, waardoor vooral kinderen overlijden aan o.a. diarree. Dat is voor ons iets onbegrijpelijks. Het was sowieso heel raar om als Westerling door het dorp te lopen. De gidsen gingen wel heel goed met de situatie om. We mochten niets geven aan de kinderen, geen geld en geen snoepjes, en als we een foto wilden maken, moesten we dat eerst vragen. Maar dat doen we eigenlijk altijd al, dat we eerst vragen of we een foto mogen maken van iemand. De gidsen hadden voor twee zieke vrouwen medicijnen meegenomen en vitaminepillen voor de vele kinderen (7 tot 12 kinderen per gezin!!!), en in ruil daarvoor kregen ze een ananas en lychees (zo uit de boom). Iedereen in het dorp rookt (zie foto), ook de heel kleine kinderen van 3 en 4 jaar. Ze beweren dat het gewone tabak is, maar dat valt te betwijfelen, gezien de glazige blikken....

De laatste paar dagen in Laos zijn we op twee verschillende eilandjes in de Mekong geweest in Si Phan Don (4000 eilanden). In de droge tijd staat het water er zo laag dat er duizenden eilandjes en zandbanken te zien zijn. Een paar van die eilanden zijn groot en zijn bewoond en zeker Don Det is een waar 'backpackers' paradijsje geworden met heel veel bamboe-bungalowtjes langs het water en een boel restaurantjes. We zijn er twee dagen geweest, en toen hadden we het ook wel weer gehad eigenlijk. We hebben er wel een mooi stuk gefietst, o.a. over een brug naar het eilandje Don Kon, waar erg mooie stroomversnellingen in de Mekong te zien waren. 's Nachts hadden we een logé, namelijk een Tokay-gecko. We hebben hem niet gezien, want ze laten zich niet zo makkelijk zien. Maar we hebben hem wel degelijk gehoord. Ongeveer drie keer per uur (de hele nacht door) liet ie zich horen met een heel specifiek en best wel hard geluid. We hebben het opgenomen met de telefoon en zullen proberen om het bestand om te zetten en op de pagina te zetten. We hebben gelukkig oordopjes bij ons (sowieso vaak onmisbaar), dus we hebben nog best goed kunnen slapen.

Don Det ligt op ongeveer 15 kilometer van de grens met Cambodja, en we hebben daar voor twaalf dollar de bus kunnen regelen naar de stad Kratie in Cambodja. Van de grens was het 200 kilometer rijden. Uiteindelijk hebben we er de hele dag over gedaan. Om 8 uur 's ochtends zaten we op een bootje naar het vasteland en om 5 uur 's middags waren we eindelijk in Kratie. We zaten bij vijf Nederlanders in de bus die diezelfde dag nog naar Phnom Penh zouden gaan, nog vijf uur rijden. Pffft!! We waren blij dat wij er waren. De wegen in het Noorden van Cambodja zijn niet zo goed, heel slecht eigenlijk, dus het is best vermoeiend in zo'n hobbelende bus. Het busje was ook erg oud. Zo oud, dat onderweg de achterruit eruit is gevallen!

Het was weer even wennen in Cambodja. Gek is dat, dat er nog zo'n verschillen zijn tussen twee landen die op het eerste gezicht helemaal niet verschillend lijken. In Laos gaat alles heel traag, en er gebeurt niet zoveel op straat. De mensen maken zich er niet zo druk. In Cambodja is het veel levendiger op straat. Er zijn veel meer mensen, en iedereen is druk in de weer met van alles en nog wat. De hotelletjes zijn ook hier weer prima! We (Mireille dus) hadden in China een berg hotelzeepjes (18 stuks) verzameld voor in de hotels in Laos en Cambodja, maar we hebben ze helemaal niet nodig, want er liggen er hier ook iedere keer twee ;-). Alles is hier wel een tikje duurder dan in Laos, maar het is nog steeds allemaal goed betaalbaar. Net als in Laos wordt ook hier de Amerikaanse dollar overal geaccepteerd. Meer eigenlijk dan in Laos, want daar hebben we eigenlijk steeds alles met 'kip' betaald, behalve de grotere bedragen. Hier kun je zelfs een fles water met dollars betalen en krijg je het wisselgeld terug in dollars en 'riel'.

In Kratie is niet zo heel veel te beleven, behalve een bezoek aan de Irriwaddy dolfijnen in de Mekong. Dit zijn zoetwater dolfijnen, waarvan er nog maar een kleine honderd in leven zijn. We hadden gehoord dat het met name in het regenseizoen (nu dus) heel moeilijk is om ze te zien, maar we hebben heel erg geboft en hebben er ongeveer tien gezien, zelfs vlakbij het bootje. Dat was heel erg mooi. Om half 8 's ochtends zijn we achterop een motortje (een 'moto' taxi) naar Kampi gereden, vijftien kilometer verderop, en daar zijn we met een bootje het water opgegaan. We waren met z'n tweeen, dus we hadden de boot helemaal voor onszelf. (Dit betekende ook dat we de kosten niet met anderen konden delen, maar het was de tien dollar meer dan waard).

Vanuit Kratie zijn we naar Kompong Cham gegaan met de bus. Daar is helemaal niets te doen, maar we vonden het te ver om in een keer door te gaan naar Siem Reap. Dat is namelijk nog eens vijf uur rijden vanaf Kompong Cham.

En nu zijn we dus in Siem Reap, samen met ontelbare andere toeristen. Het is hier heel erg druk, terwijl het laagseizoen is. Het hoogseizoen is van november tot maart, als het wat koeler en droger is. Het is nu best wel warm, en het regent bijna iedere dag wel wat. Gelukkig is het dan maar een flinke bui, meestal 's middags, waarna de zon weer gaat schijnen en iedereen weer verder kan gaan met waar ie mee bezig is. Maar we mogen niet meer klagen over de warmte geloof ik, want het is hier slechts 35 graden, en wij hoeven niet te werken en hebben lekker airco ;-)

Siem Reap is een beetje vreemde stad, of eigenlijk, we voelen ons hier een beetje vreemd. Er zijn veel hotels en guesthouses, ook heel dure, zoals het Raffles, en er zijn ook veel heel goede restaurants. En er zijn heel veel Cambodjanen die het helemaal niet goed hebben en die moeten bedelen om in leven te blijven. We zien veel mensen die een been of beide benen missen doordat ze op een landmijn zijn gestapt. Er liggen hier namelijk nog ontelbare landmijnen en bommen in de grond uit de jaren zeventig. Het is zo ontzettend triest om te zien en het is een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant genieten we er heel erg van dat we hier zijn en dat we alle mooie dingen kunnen bekijken en aan de andere kant voelen we ons erg schuldig dat wij het zo goed hebben, en zoveel mensen niet. Hmm, best moeilijk om daar mee om te gaan. Je kunt niet veel doen, behalve wat geld geven.

De afgelopen twee dagen zijn we naar Angkor geweest om de tempels te bekijken, en we blijven hier nog wel een dag of vijf. Vandaag hebben we even een dag pauze ingelast, want anders is het echt te veel en te vermoeiend. We hebben een weekpas gekocht (voor 60 dollar ieder) en hebben nu nog vier dagen over, dus dat is meer dan genoeg. De meeste tempels van Angkor liggen op acht tot tien kilometer van de stad en dat is goed te fietsen. Morgen gaan we weer fietsen, en overmorgen gaan we waarschijnlijk de tempels bezoeken die wat verder weg liggen, en dan gaan we een tuk-tuk (een motor met een karretje erachter, waar je met z'n tweeen in kunt zitten) met bestuurder huren voor een dag. Onze fotos van Angkor komen nog, maar hier is alvast een mooie link: http://www.world-heritage-tour.org/asia/kh/angkor/map.html