Laos

We zijn in Laos!! Het is hier heel anders dan in China. Het voor ons allerbelangrijkste verschil is dat de mensen hier NIET ROCHELEN. Dit overal aanwezige en constante gerochel in China is toch wel enigszins traumatisch geweest. Toen we in Luang Prabang bij de Joma Bakery aan een schaaltje yoghurt met cruesli zaten hoorden we ineens een angstaanjagend gerochel. Wat bleek: het was het espresso-aparaat!! Wat was dat een opluchting zeg.

Nog meer dingen die ons opvielen:

Auto's toeteren hier heel weinig, alleen als het nodig is. Nu scheelt het ook wel dat er hier niet zoveel verkeer rondrijdt.

Er zijn veel kinderen. In China zie je maar weinig kinderen, door het 1-kind beleid.

De vele palm- en fruitbomen, met bananen, kokosnoten, mango's en 'jackfruits'.

 

De grensovergang van China naar Laos ging heel gemakkelijk. We werden China uitgestempeld, en zijn vervolgens samen met twee Australiers op een pick-up truck gestapt die ons naar de douanepost van Laos bracht, drie kilometer verderop. Daar schrokken we even, want bij het Cosulaat van Laos in Kunming (China) hadden ze het paspoortnummer van Roger ook op het visum van Mireille laten staan. Maar gelukkig zagen ze dat niet. In het ergste geval had Mireille ter plaatse een nieuw visum moeten kopen. Dat zou dan alleen maar voor 15 dagen geldig zijn geweest, terwijl we nu een visum hebben voor 30 dagen.

Vanaf de douane zijn we met z'n vieren met een busje naar de eerstvolgende stad gegaan, Luang Namtha. We wisten echt niet wat we zagen: er was een hoofdstraat en een paar wat kleinere straatjes, en dat was het! Wat een enorme overgang van het drukke China met z'n enorm grote steden.

 

Na een dag zijn we op de bus gestapt naar de oude koningsstad Luang Prabang, met z'n tientallen prachtige tempels. Het was een rit van 300 kilometer, waar we precies 10 uur over hebben gereden. Maar het was best gezellig in de bus, met een heleboel andere backpackers. Dat is nog een verschil met China. In China zijn ook veel reizigers, maar daar verspreidt het zich enorm. In Laos is alles veel kleinschaliger en kom je op elke straathoek andere reizigers tegen. Maar dat is wel leuk hoor, zo kun je nog eens een praatje maken en reisverhalen uitwisselen.

We zijn een dag of vijf in Luang Prabang gebleven. We zijn daar naar het voormalige koninklijke paleis geweest, dat nu een museum is, en we hebben een mooie tempel bekeken. Ook hebben we, samen met twee Zweden en twee Nederlanders (die we in de bus van Luang Namtha naar Luang Prabang hadden leren kennen) een boottocht gemaakt over de Mekong. De bootsman en tevens gids, heeft ons naar twee dorpjes gebracht, waar de Hmong en de Khmu wonen. Deze mensen leven van de opbrengst van hun rijstvelden, en dat is niet veel. Het voelde een beetje raar om daar rond te lopen. Wij kunnen ons echt niet voorstellen hoe het is om daar te leven en te wonen. Verder zijn we naar twee mooie grotten geweest langs het water, en hebben we een dorpje bezocht waar rijst-whisky wordt gemaakt. Er stonden ook flessen whisky met daarin slangen, schorpioenen en duizendpoten. Deze worden gebruikt als medicijn tegen allerlei kwalen. Zag er heel bizar uit.

 

 

 

Vanuit Luang Prabang zijn we met de bus naar Vang Vieng gegaan. We wilden daar een paar dagen blijven om te genieten van de prachtige omgeving, maar Mireille had een klein wondje aan haar enkel (insectenbeet??) dat was gaan ontsteken en dat zag er een beetje raar uit. We zijn daarom de volgende ochtend meteen weer op de bus gestapt naar de hoofdstad Vientiane, waar we 's middags naar de 'international clinic' zijn geweest om er even naar te laten kijken door een arts. Het viel gelukkig mee. Gewoon een paar dagen niet veel lopen (er zat vocht in de voet) en af en toe een paracetamolletje. Het is inmiddels al bijna weg. Gelukkig maar!!

 

Vientiane is een best grote stad, maar met een prettige sfeer. We hebben een heel fijn hotel gevonden, waar we een kamer hebben met airco (het is hier zooooo warm) en satelliet-televisie. We kunnen nu kijken naar BBC World, CNN, CNBC en twee filmkanalen. Dat is best leuk na drie maanden geen televisie. We dachten dat we in Laos wat mindere hotelletjes zouden treffen, maar ook hier genieten we erg van de schone lakens, handdoeken, zeepjes en wc-papier!! Doordat het allemaal zo goedkoop is hier, kunnen we ons middenklasse hotels veroorloven (15 US dollar per nacht met ontbijt). Heeeeel fijn!! We verbazen ons erover hoe we veranderd zijn sinds onze vorige reis. Toen maakte het ons echt niet uit waar we sliepen, als het maar goedkoop was. Nu vinden we het erg belangrijk dat het schoon is en dat je niet hoeft te schrikken als je per ongeluk met je tenen op de grond komt...... Wat ook erg fijn is in Vientiane is de Scandinavian Bakery met de heerlijke broodjes en andere lekkernijen zoals chocoladetaart en jelly-donuts, en de Phimphone Supermarket waar ze snickers en zelfs Goudse kaas verkopen. Jullie horen het al, we komen hier echt niets tekort.

 

We hebben in Vietiane een aantal tempels bezocht en zijn naar het nationaal museum geweest. Dat was heeeel erg interessant. Wat waarschijnlijk maar weinig mensen weten, is dat in de jaren zestig in het geheim oorlog is gevoerd in Laos door de Amerikanen tegen de communisten. Alle aandacht was in die tijd gericht op Vietnam, maar ook in Laos heeft zich heel wat afgespeeld. Laos is wat aantal inwoners betreft het zwaarst gebombardeerde land ter wereld ( 1.9 miljoen ton op een bevolking van nog geen 4 miljoen mensen, met dank aan Henry Kissinger....). In 1962 is in Geneve een verdrag getekend waarin was bepaald dat Laos een neutraal land zou zijn tijdens de Vietnam oorlog (ofwel de 'American War', zoals ze hier zeggen) en dat er geen buitenlandse troepen aanwezig zouden zijn. Zowel de Vietnamezen als de Amerikanen hebben zich hier niet aan gehouden en er is vreselijk gevochten. Doordat het in strijd was met het verdrag, wilden de Amerikanen niet dat bekend werd dat ze hier waren, en is het gedurende acht jaar geheim gehouden. Het was een 'secret war'. Uiteindelijk hebben de Amerikanen ook hier de strijd op moeten geven, en is in 1975 de macht overgenomen door de Laotiaanse communisten.

Het gevolg is dat hier nog tonnen onontplofte bommen en landmijnen liggen, en dat er nog steeds internationale teams bezig zijn om deze op te sporen. In de dorpjes die we hebben bezocht langs de Mekong hebben we kunnen zien dat het ijzer van de onontplofte bommen gebruikt wordt om messen en dergelijke van te smeden. Zelfs de schoolbel is er een bom aan een stuk touw, net als de etensbel in de tempel.

 

Vanavond stappen we weer op de bus naar Pakse, in het Zuiden van Laos. We blijven nog een dikke week in die omgeving en zullen dan de grens overgaan met weer een nieuw land: Cambodja. We verheugen ons daar erg op, met name natuurlijk de Angkor Wat, maar de komende dagen genieten we nog van Laos!

 

We hebben net via internet trouwens tickets geboekt voor de vlucht naar Australie. Op 10 augustus vliegen we eerst van Phnom Penh naar Singapore en op 11 augustus vliegen we dan door naar Darwin (zie wereldkaart).

 

Veel groetjes,

 

Mireille en Roger