Broome

Eindelijk weer eens een berichtje van ons. We hebben een paar dagen geleden wel al een boel foto's op onze fotopagina gezet, maar een stukje typen, daar was nog niets van gekomen. Dus: vergeet niet om op onze fotopagina te kijken, want daar staan nog veeeel meer foto's op. Je kunt ook gewoon even klikken op een van de foto's op deze pagina, of op de kleine fotootjes aan de linkerkant, dan kom je er vanzelf. Je kunt ook gebruik maken van de Wereldkaart onderaan de pagina, dan zie je meteen waar we zijn geweest.

 

We zijn aanbeland aan de westkust in de stad Broome. Het is voor hier een redelijk grote stad, met 14.000 inwoners, twee grote supermarkten (een Coles en een Woolworth's), een winkelcentrum, twee bioscopen etc. Gisteren zijn we eindelijk weer eens naar een bioscoop geweest, Dit is een 'outdoor' bioscoop, waar je onder de sterrenhemel in een strandstoel zit, en is tevens de oudste bioscoop van Australië (90 jaar oud). Daar hebben we de film 'ten canoes' gezien, een Australische film over een Aboriginal gemeenschap. In Kakadu hebben we veel gezien en geleerd over de Aboriginal cultuur, maar we vonden het moeilijk om dat positieve gevoel vast te houden. In de steden zie je namelijk veel Aboriginals die niets lijken te doen en in groepjes rondhangen in de parken. Alcohol is een groot probleem onder deze stads-Aboriginals. Buiten de steden zijn er veel gemeenschappen waar de Aboriginals nog wel (zoveel mogelijk) volgens hun eigen tradities leven, o.a. in Arnhemland in het Noorden, Kakadu NP en Uluru. Deze gebieden zijn pas in de jaren tachtig teruggegeven aan de Aboriginals. Eigenlijk weten we te weinig van de geschiedenis van Australie om er over te kunnen oordelen, maar het is wel duidelijk dat er in het huidige Australië geen plek meer lijkt te zijn voor de  60.000 jaar oude Aboriginal cultuur.

 

Het laatste stukje dat we geschreven hebben was in Kakadu NP. Daarna hebben we alweer heel wat kilometers gereden en veel mooie dingen gezien. Na Kakadu zijn we naar de stad Katherine gereden (11.000 inwoners), waar we een paar dagen zijn gebleven. We hebben gekampeerd op een mooie en heel rustige camping, met een heel groot zwembad. Echt heel fjin. In Katherine hebben we een middagje in de bibliotheek doorgebracht om wat dingen op te zoeken in de 'lonely planets' van de verschillende staten van Austalie, want we hebben de gids gekocht van 'Australia and New Zealand' en die is natuurlijk niet zo gedetailleerd als de gidsen van de afzonderlijke staten. En we hebben eens gekeken waar we heen willen na Nieuw-Zeeland. Er zijn zoveel prachtige eilandjes in de 'Pacific'. We willen in ieder geval heel graag naar Fiji, en verder hangt het eigenlijk af van het soort vliegticket dat we zullen gaan kopen en de 'stopovers' die we daarmee kunnen maken. Dat blijft nog even een verrassing dus.

 

Verder zijn we in Katherine naar de 'School of the Air' geweest, waar we hebben gezien hoe kinderen die in de 'outback' wonen onderwijs krijgen. De school in Katherine heeft 220 leerlingen tussen 5 en 16 jaar oud en die wonen verspreid in de Northern Territory op de afgelegen 'cattle stations' (enorme boerderijen). De kinderen krijgen drie keer per week een uur les van een lera(a)r(es) via een satelietverbinding, met een camera, zodat ze elkaar kunnen zien, en verder moeten ze een aantal uur per dag huiswerk maken onder begeleiding van de ouders. Al het lesmateriaal wordt per post verstuurd. Het gaat al veertig jaar op deze manier (dat wil zeggen, tot vorig jaar ging het nog via een radioverbinding), en blijkbaar werkt het goed.

 

Op de verjaardag van Mireille zijn we gaan kanoën in de Katherine Gorge. Dat was echt supermooi. Het kanoën ging best goed, zo met z'n tweeen in de kano, maar het was wel vermoeiend en de dagen erna hadden we behoorlijk spierpijn in de armen en schouders. We hebben zo'n tien kilometer geroeid tot het einde van de derde gorge. Doordat het nu droge tijd is, stond het water nogal laag, en moesten we de kano tussen de eerste en tweede gorge over glibberige rotsen sjouwen. Dat was echt niet leuk. Dat was zwaar zeg. Maar goed, het is gelukt, en het was wel de moeite waard, want de tweede gorge was heel erg mooi, met mooie kleine strandjes waar we konden aanleggen en lekker zwemmen. Hoewel, het grootste gedeelte van de strandjes was gesloten, omdat de zoetwaterkrokodillen daar hun eieren leggen rond deze tijd. We hebben geen krokodillen gezien, maar ze zaten er wel degelijk, want op een paar strandjes zagen we duidelijk krokodillensporen in het zand. Het was ook wel een beetje eng om in de rivier te zwemmen, maar het was te verleidelijk om het niet te doen, dus we zijn toch maar het water ingegaan (niet te ver). Ze zeggen dat zoetwaterkrokodillen niet gevaarlijk zijn voor mensen. Dat zal best, maar ze kunnen nog altijd drie meter lang worden en ze hebben een grote bek vol met scherpe tanden. Ze zullen je misschien niet doodbijten en oppeuzelen, zoals de zoutwaterkrokodillen, maar het lijkt me dat ze best een flinke hap uit je kunnen nemen..... 

Op Roger z'n verjaardag zijn we van Katherine naar Mataranka gereden, dat was maar een uurtje rijden. Daar is een prachtige natuurlijke 'thermal pool' met water met een constante temperatuur van 34 graden, omringd door palmbomen..... vol met vleermuizen. De vleermuizen zaten niet in de bomen vlakbij de 'pool', maar wel in de bomen langs het pad ernaar toe. Een paar keer per dag werd de boel afgesloten en werden de vleermuizen verjaagd met watersproeiers in de bomen en door losse flodders op ze af te schieten. Het hielp wel, ze vlogen allemaal weg, alleen kwamen ze een paar uur later met z'n allen weer terug.

Het was zo'n heerlijk plekje dat we er maar een dagje extra zijn gebleven. Lekker boekje lezen op de camping en af en toe even poedelen in de 'pool'. En 's avonds kwamen de wallabietjes eens even kijken wat we aan het koken waren, echt heel leuk.

 

Bijna vergeten: een klein stukje lopen van de 'pool' was een rivier waar zoetwaterkrokodillen in zitten. De 'pool' was gelukkig goed afgezet, zodat ze daar niet per ongeluk in konden zwemmen. Langs de rivier was een verhoging van waaraf je over de rivier kon kijken, en we hadden bij de receptie al gehoord dat je daar 's avonds nog wel eens een krokodil kon zien, en schildpadden die dan op het licht van de zaklamp afkomen. En ja hoor: we schenen in het water, en er kwamen wel zes schildpadden omhoog gezwommen. We denken dat het 'pig-nosed turtles' waren, maar we konden het niet zo goed zien. Ook zagen we een krokodil liggen op een omgevallen boom (best dichtbij, maar we stonden veilig op de verhoging) en we zagen aan de overkant van de rivier nog twee rode oogjes oplichten in het licht van de zaklamp, dus daar zat er nog een. Best wel eng hoor, krokodillen in het wild.

 

Vanuit Mataranka zijn we weer teruggereden naar Katherine en van daaruit de Victoria Highway op naar Kununurra in Western Australia (530 km). Vlakbij Kununurra, bij de grens tussen de Norhern Territory en Western Australia, moesten we langs een 'check-point', waar de auto werd doorzocht op groente, fruit, honing en nog een boel meer, want dat mag je allemaal niet meenemen Western Australia in, uit angst voor ziektes, beestjes enzo. We hadden al foldertjes en borden gezien, dus we hadden niets bij ons wat niet mocht. De laatste sinaasappels hadden we tijdens de lunch opgegeten. Het is overigens wel terecht hoor, dat ze zo voorzichtig zijn. De staten Queensland en de Northern Territory hebben een enorm probleem met (giftige) reuzenpadden (cane toads, enorm grote (tot 24 cm hoog)), die in 1935 in Queensland zijn geintroduceerd uit Zuid-Amerika omdat ze de kevertjes zouden opeten die de rietvelden bedreigden. Alleen aten ze hier nu net niet de kevertjes op, en bedreigen ze veel inheemse diersoorten doordat ze zo giftig zijn. Bijna alle dieren die de padden eten gaan dood. Western Austalia probeert nu uit alle macht om de padden buiten de staat te houden en tot nu toe lukt dat, doordat er veel groepen 'toad busters' zijn die in het grensgebied op jacht gaan naar de padden om ze af te maken. We hebben op verschillende plekken in de Northern Territory deze padden gezien, en ze zijn echt heel erg groot. Van verschillende Australiërs hadden we het advies gekregen om, als we er eentje zagen, ze maar dood te trappen, maar dat leek ons niet zo'n goed plan, zo'n glibberige pad onder je schoenen.

 

Het is in Western Australia anderhalf uur vroeger dan in de Northern Territory en dat is best vervelend, want nu wordt het om half zes 's middags al donker, en om kwart over vijf 's ochtend komt de zon alweer op. Om half zeven 's ochtends is het al zo warm in de auto, dat we er wel uit moeten en dat is toch wel vroeg......

Kununurra is een leuk stadje. We zijn er een paar dagen gebleven, ook om even te wennen aan de warmte, want het is hier nog een paar graden warmer dan in Katherine en ook een stukje vochtiger. Dat komt omdat ook in dit hele stuk de regentijd eraan komt en het vocht zich al verzamelt in de lucht. Dat is de zogenaamde 'build-up'. Als straks in november de regens beginnen, dan wordt het meteen wat koeler. Gelukkig rijden we na Broome verder naar het zuiden, waar het ook nog wel heet zal zijn (is nu 40 graden...), maar niet meer zo vochtig, omdat ze daar geen specifieke droge en regentijd hebben. In Kununurra zijn we naar (het kleine) Mirima National Park geweest, waar de natuur lijkt op de Bungle Bungles in de Kimberley, alleen kleinschaliger. De Bungle Bungles moet een heel mooi National Park zijn aan de rand van de Kimberley, maar helaas konden we daar niet in, omdat het alleen toegankelijk is voor 4WD. Dat geldt dus voor de hele Kimberley..... We zijn er dus maar omheen gereden over de Great Northern Highway, en dat was ook al heeeeeeel erg mooi.

 

De snelweg is gewoon een eenbaansweg, zoals de provinciale wegen in Nederland, dus je kunt er sowieso geen 120km per uur rijden. Dat is ook best eng, want er zitten veel kangaroes die zomaar de weg op kunnen hoppen. Harder dan 90 tot 100km per uur durven we niet te rijden. Hoewel het wel voornamelijk 's ochtends en 's middags in de schemer is dat de kangaroes actief zijn, maar je weet het maar nooit. Het is zo mooi om uren te rijden door een enorm uitgestrekt en schijnbaar leeg landschap. Je komt dan maar een paar auto's tegen (het is gebruikelijk om naar elkaar te zwaaien, heel grappig). De kangaroes die aangereden zijn (blijft sneu om te zien), liggen op of langs de weg en zo'n kadaver zie je al heel in de verte op de weg liggen, vaak met roofvogels erop. Een paar keer zagen we al van heel ver dat er wigstaartarenden (wedge-tailed eagles) op of naast zaten. We probeerden dan zo langzaam mogelijk heel dichtbij te komen om ze goed te bekijken. Doordat er zo weinig verkeer rijdt, kun je best heel langzaam rijden en even langs de weg gaan staan. Die arenden zijn echt supergroot en heeeeel erg mooi. Het is geweldig om die beesten van zo dichtbij te zien. Helaas vinden ze het toch niet fijn als je zo dichtbij staat en vliegen ze al snel weg. We hebben wel een paar mooie foto's kunnen maken. Ook tijdens de plas- en lunchpauzes op de parkeerplaatsen langs de weg (om de 80 tot 100km) zie je vaak mooie vogels, zoals de blue-winged kookaburra en zwarte kakatoes.

 

 

 

Langs de Great Northern Highway zijn we gestopt in Turkey Creek, waar we hebben overnacht op een kleine camping bij een 'roadhouse'. De volgende ochtend zijn we doorgereden naar Hall's Creek, 180 km verderop, waar we naar de 'China Wall' zijn gereden, een enorme kwartsader die stukje bij beetje uit de grond is geduwd en nu een zestien km lange muur vormt. We hebben er maar een klein stukje van gezien, maar het was wel erg mooi, vooral de omgeving was erg mooi, bruin-rode aarde en droge dorre bomen. We waren er alleen, het was er zo stil als maar kan, en dan is het even net of je helemaal alleen op de aarde bent. Daarna zijn we naar Fitzroy Crossing gereden, 280 km verder, waar we twee dagen zijn gebleven. Het is best vermoeiend om van die grote afstanden te rijden, zeker in die hitte, dus als het ergens mooi is, dan blijven we een dagje of wat langer, zoals nu in Broome.

 

In Broome is wel weer een en ander te zien. Het strand en de zee zijn bijzonder mooi. Het strand van 'Cable Beach' is 22 km lang en is een strand zoals je in vakantiebrochures ziet: wit zand, blauwe zee en het water is 30 graden! Echt geweldig. En het is helemaal niet druk, maar een handjevol mensen. Maar het is Australie, en in Australie zijn nogal wat giftige en gevaarlijke beesten, zoals bijvoorbeeld de 'box jellyfish', die van november tot april voorkomt in de zee van Queensland, de hele noordkust en dus ook in Broome. De 'box jellyfish' is een kwal (beetje vierkantig) met meterslange tentakels. Als zo'n tentakel maar even met je huid in aanraking komt, dan is de pijn zo heftig dat dit een hartstilstand kan veroorzaken. Ze arriveren pas in november (geen idee waar vandaan), maar het is al 8 oktober, dus wij wagen het er zeer zeker niet op. Het is heerlijk om langs het water te lopen en zwemmen doen we wel in het zwembad op de camping. Als we een paar honderd kilometer naar het zuiden rijden, dan zijn er gelukkig geen 'box jellyfish' meer, omdat het water niet zo warm is als hier.

 

Vanochtend zijn we de pootafdrukken van dinosaurussen gaan bekijken. Die zijn hier bij heel laag tij te zien in de zee. Dat is maar een paar dagen in de maand, waaronder nu. Om 6 uur zou het tij zo laag zijn dat de afdrukken te zien zouden zijn, en aangezien we toch elke ochtend om 5 uur al wakker zijn, zijn we die gaan bekijken. Althans dat was de bedoeling. Volgens ons was het tij toch nog te hoog, want de plek waar de pootafdrukken zouden zijn stond nog onder water. We hebben wel de gipsafdrukken ervan gezien, maar de echte zou toch wel leuker geweest zijn...

 

Nog leuk: op de camping staat een boom met een nestje van twee 'tawny frogmouths' (uilnachtzwaluwen) met twee jonkies. Echt heel bijzonder om te zien. Die beestjes zijn normaalgesproken heel schuw en moeilijk te zien. Het is een heel aparte vogel, verwant aan de uilen. Zie foto!!

Dat was het weer voor nu. Iedereen heel veel groetjes en tot de volgende keer!

 

Roger en Mireille