Perth

We zijn in Perth, de hoofdstad van Western Australia, met bijna anderhalf miljoen inwoners. Dat was wel even wennen met autorijden toen we hier vorige week aankwamen. Wat een drukte en wat een boel auto's. We staan op een camping in de wijk Ascot, zeven kilometer van het centrum. Er is een bushalte vlakbij, dus we zijn al een paar keer met de bus naar het centrum gegaan en hebben de auto maar laten staan. Het is een leuke stad, met een klein overzichtelijk centrum. Een paar dagen geleden zijn we eindelijk weer eens naar de bioscoop geweest. (We hebben de film Saw 3 gezien. Was heeeeel erg eng.) Verder zijn we naar het WA museum geweest, het heel mooie aquarium, en toevallig was hier bij de 'Swan River' de 'Red Bull Air Race', waarbij piloten uit vijf landen in kleine vliegtuigjes zo snel mogelijk een parcours moesten afleggen waarbij ze tussen obstakels door moesten vliegen. Wij vonden het erg leuk om zo'n spektakel van dichtbij mee te maken. We weten alleen niet wie er gewonnen heeft. Het is waarschijnlijk een van de Amerikaanse piloten, want die stond bovenaan met de meeste punten. De Nederlander Frank Versteegh stond overigens onderaan, met nul punten. (The Netherlands: zero points....).

 

We hebben onze auto naar een garage gebracht, want we vonden dat ie wel een kleine beurt had verdiend, na 8500 km. Over een paar weken gaan we de doorsteek maken door de Nullarbor, een afstand van 2700 km tussen Esperance en Adelaide, met weinig tot niets, alleen om de 200 km een 'roadhouse', en dan moet ie wel helemaal goed zijn. Hij moest sowieso naar de garage, want er zat een gaatje in de knalpot, en dat begon een beetje herrie te maken met rijden. Verder bleek ie gelukkig helemaal in orde. De olie is ververst en er is een nieuw oliefilter in gezet (nu brandt het 'check engine' lampje ook niet meer, dat al sinds Darwin af en toe aanging...), en dat was het. We kunnen weer met een gerust hart verder!

 

De afgelopen weken waren (weer) heel mooi. Na Exmouth zijn we naar Coral Bay gereden. Het was er erg mooi, maar het was er vreselijk toeristisch en behoorlijk duur. De stranden zijn er prachtig, en we hebben er weer vanaf het strand kunnen snorkelen. Wat ook erg leuk was, was de 'reef shark nursery', een kraamkamer voor rifhaaien. Een half uur lopen langs het strand vanaf de camping, in een rustige en afgeschermde baai, zwommen wel honderd baby-rifhaaitjes van zo'n 80 cm groot. Was heel erg leuk om te zien. Het water was er erg helder, dus we konden ze goed zien zwemmen. Daar blijven ze tot ze wat groter zijn en dan gaan ze de open zee op.

Na Coral Bay zijn we naar de Shark Bay regio gereden, met een tussenstop in Carnarvon, waar we op de camping tegenover een boom stonden met drie 'tawny frogmouths' (nachtuilzwaluwen) erin. Die hadden we in Broome op de camping al gezien, maar we vonden het hartstikke leuk om ze nog een keer van zo dichtbij te kunnen zien. Heel bijzonder. Shark Bay is vooral bekend om de dolfijnen in Monkey Mia. Monkey Mia bestaat eigenlijk alleen uit een resort, met een camping, een restaurant en een 'tourist information center'. Het is bekend om de dolfijnen die daar al veertig jaar naar het strand komen. Het is in de jaren zestig begonnen met een visser die een dolfijn zover kreeg dat deze vis van hem aannam, en dat is uitgegroeid tot nogal een spektakel. Iedere ochtend tussen 8 uur en 1 uur komt een groepje wilde 'bottlenose' dolfijnen naar de 'dolphin interaction zone', (een afgezet gebied in zee), om de toeristen te amuseren (of is het andersom?). De toeristen mogen tot de knieen in het water, en een 'ranger' vertelt over de dolfijnen, waarna ze een paar vissen krijgen gevoerd. Dit gebeurt maximaal drie keer per ochtend, dus als de dolfijnen nog een vierde keer naar het strand komen zwemmen, dan krijgen ze geen vis meer. Overigens worden alleen de wijfjes gevoerd, omdat de mannetjes agressief kunnen worden. En ze krijgen ook maar een kwart van wat ze dagelijks nodig hebben, zodat ze wel zelf blijven jagen.

Hoewel het dus nogal een spektakel is, vonden wij het wel heeeel erg leuk. De dolfijnen komen tot vlakbij het strand en zwemmen vlak voor je langs, dus je kunt ze heel erg goed zien. Het aantal dolfijnen dat komt, verschilt ook per keer. Soms komen er drie, en soms wel tien. Toen wij er waren, was een van de wijfjes (Nicky) hoogzwanger, het jong kon iedere dag geboren worden. Er werd ons verteld dat de moeder haar jong al de dag na de geboorte meeneemt naar het strand. Dat hadden we wel willen zien! Maar ja, na twee dagen hadden we het wel gehad in Monkey Mia, met de vele, vele toeristen. We hebben wel nog een mooie boottocht gemaakt, omdat we heel graag 'dugongs' (zeekoeien) wilden zien, en er leven maar liefst 15.000 zeekoeien in de Shark Bay regio. We hebben ze gezien! Dat was heel erg bijzonder. We zagen ze eerst in de verte, maar al snel zwommen er een paar vlakbij de boot, en konden we ze heel goed zien. Zeekoeien zijn planteneters, en in Shark Bay is heel veel zeegras, vandaar dat er daar zoveel leven.

De volgende bestemming was Kalbarri, waar in het nationale park veel 'thorny devils' leven. Een 'thorny devil' is een prehistorisch uitziende hagedis met stekels. Supermooi beestje. Die wilden we wel heeeeel erg graag zien. Op weg naar Kalbarri zagen we er ineens een op de weg zitten. Wij snel de auto langs de weg gezet en teruggerend en ja hoor: daar zat ie nog, midden op de (snel)weg. Hij bewoog helemaal niet, en we dachten dat ie misschien wel dood was. Was wel raar, want hij zag er echt niet uit of ie was overreden of aangereden. Hmm. We hebben hem bekeken, een foto gemaakt, en zijn maar weer verdergereden. Later bedachten we ons dat het bij de verdediging van zo'n beestje hoor, om net te doen alsof ie dood is. Hadden we hem nou maar wel van de weg afgehaald, want misschien is ie alsnog doodgereden, zo midden op de weg.......

Uiteraard hebben we ze daarna in Kalbarri helemaal niet gezien....

Het Kalbarri NP was wel erg mooi, met prachtige rode gorges die door de rivier de Murchison zijn gevormd. De mooiste uitkijkpunten zijn de Loop Gorge en Z-Bend. Het was wel een pittig stuk rijden, zo'n zeventig km (in totaal) over een onverharde weg. We konden niet harder dan 40km per uur, maar goed, we mochten ook niet harder dan 50km per uur, dus zoveel scheelde dat niet. Zo konden we dus goed uitkijken naar 'thorny devils' op de weg, maar die lieten zich dus die dag niet zien! In Kalbarri zijn we een dagje op de camping gebleven, want we waren wel weer wat moe van al het rijden. Aan het eind van de dag kwam een echtpaar naar ons toe met maar liefst zes boeken die zij uit hadden, of wij die wilden hebben. Leuk he?! We hebben al een hele verzameling boeken onderin de bus (stuk of 20), want er worden regelmatig boeken achtergelaten op campings en heel vaak kunnen we ze 1 op 1 ruilen op campings. We kunnen dus net zoveel lezen als we willen en het kost ons niets. Echt geweldig.

Van Kalbarri zijn we naar Geraldton gereden, een best grote stad van 19.861 inwoners (stond op een bord langs de weg). Voor de kust van Geraldton is in 1628 het Nederlandse V.O.C. schip 'Batavia' gezonken. In het museum in Geraldton is een groot gedeelte gewijd aan het verhaal van de Batavia, en dat was wel leuk om te zien. Er lag van alles wat uit het wrak is opgedoken, zoals munten en serviesgoed e.d. Vanaf Geraldton was het nog zo'n 400 km naar Perth. Op dat stuk hebben we nog een stop gemaakt in het kleine kustplaatsje Cervantes, dat vlakbij het Nambung NP ligt. Daar zijn we naar de Pinnacles Desert geweest, een enorme vlakte met zandstenen pilaren van een paar meter hoog. Was heel mooi om doorheen te rijden en af en toe uit te stappen om het van dichterbij te bekijken.

We blijven nog een paar dagen in Perth/Fremantle, want wel willen hier aan het strand eens een surfles nemen om te kijken of we op een surfplank kunnen staan, als is het maar voor een paar seconden. Als het nou lukt, en het is leuk, dan kunnen we af en toe eens een surfplank huren, want de komende tijd komen we langs een boel stranden waar het ideaal is om te surfen. Ook willen we nog een paar dagen naar Rottnest eiland. En daarna zien we wel weer verder! We houden jullie op de hoogte.

 

Groetjes en tot de volgende keer!

 

Roger en Mireille