Albany

Hallo allemaal!

Na Perth hebben we niet zo'n grote afstanden afgelegd, want de mooie plekjes in het zuidwesten van Australie liggen niet ver van elkaar af. We zijn nu in Albany en rijden op eerste kerstdag verder naar Esperance. Dat is wel weer een afstand van zo'n 470 km, dus dan zitten we waarschijnlijk de hele dag in de auto. Tweede kerstdag gaan we dan lekker op een van de mooie stranden van Esperance bijkomen. Heerlijk vooruitzicht. En in Esperance gaan we ons voorbereiden op de 2000km door de Nullarbor naar Adelaide. We hebben wel zin om een paar dagen door de 'outback' te rijden. Om de tweehonderd km is er een 'roadhouse' met tankstation en camping, dus dat valt wel mee.

Na Perth zijn we naar Narrogin gereden, tweehonderd kilometer ten oosten van Perth, en van daaruit naar het nabijgelegen Dryandra Woodlands. Er was een sprinkhanenplaag in die regio en dat hebben we geweten. We reden door enorme wolken sprinkhanen heen (plok, plok, plok ging het) en de hele voorkant van de auto zat vol. Zelfs nu, bijna vier weken later, vinden we nog sprinkhanenvleugeltjes en -pootjes in de auto. Dryandra was echt super!! In het boekje 'Watching wildlife Australia' hadden we gelezen dat daar heel bijzondere dieren zitten, zoals numbats (bijna uitgestorven) en echidna's. Dryandra is helemaal geen bekende toeristische plek, want we konden er verder niets over terugvinden in de brochures die we van de omgeving hadden, of in de 'lonely planet'. Gelukkig konden ze er ons bij de 'tourist information' in Narrogin meer over vertellen. We hebben ons meteen aangemeld voor de avondwandeling onder leiding van een gids en zijn naar de 'campground' gereden. We zijn twee nachten op die camping gebleven (er was alleen een wc). De eerste nacht stonden er nog twee mensen met een tent, en de tweede nacht hadden we de hele camping voor onszelf. Was wel een beetje eng toen we 's nachts wakker werden van possums die op de auto aan het klauteren waren. Ook wel heel leuk natuurlijk. En we hebben een paar nachten goedkoop kunnen kamperen na de dure campings in Perth en Fremantle. In Narrogin was niemand in het kantoortje toen we aankwamen, en ook de volgende ochtend niet toen we weggingen. En in Dryandra moest je het geld voor de camping in een envelop doen en dat opsturen. Tja, geen haan die er naar kraait als je die envelop niet opstuurt natuurlijk, en de postbode heeft het al zo druk met alle kerstkaarten.....

Binnen Dryandra is een soort van reservaat waar een aantal beschermde dieren leven. Een paar keer in de week is er dan en rondleiding waarbij die diertjes worden gevoerd. Was erg leuk. We hebben zo een paar mooie nachtdiertjes kunnen zien, zoals de 'bilby', de 'boody' en de 'woylie'. Er kwamen ook nog twee possums op het voer af. Dat was niet helemaal de bedoeling, want die zijn nogal dominant en waren gewoon over de omheining geklommen...
Tijdens de wandelingen die we gedaan hebben in het bos hebben we ook nog veel dieren gezien, zoals kangaroes en wallabies, numbats, echidna's en 'bobtails'. Vooral de numbats waren superschattig. Ze lijken een beetje op eekhoorns, maar het zijn buideldiertjes. We waren ook superblij dat we echidna's in het wild hebben gezien. Die zijn niet zo snel, dus die hebben we heel goed van dichtbij kunnen bekijken. Ook de 'bobtails' waren erg leuk. Die hadden we al eerder gezien, maar deze waren wat fijner getekend en met meer kleur. Blijkbaar kwamen we een beetje te dichtbij, want de eerste die we zagen ging ineens op z'n achterpootjes staan en stak een grote blauwe tong naar ons uit. We schrokken ons helemaal wild en hebben hem maar met rust gelaten. Het is maar een klein beestje, maar hij zag er aardig agressief uit. Toen we een half uur later weer een 'bobtail' op de weg zagen liggen, hadden we ons fototoestel klaar en zijn we expres een beetje dichtbij het beestje gaan zitten, zodat ie z'n grote blauwe tong zou laten zien (beetje gemeen). Gelukt!! Zie de foto's!!!







Na Dryandra zijn we speciaal tweehonderd kilometer verder gereden naar Hyden voor het natuurlijke fenomeen van de 'wave rock'. Was heel mooi hoor, die enorme rots in de vorm van een golf, maar om daar nou twee keer tweehonderd kilometer voor te rijden... Nou ja, de omgeving waar we doorheen reden was wel heel mooi, afgezien van de zwermen sprinkhanen dan.

Weer terug in Perth (Fremantle eigenlijk) hebben we eerst voor Mireille een afspraak bij een huisarts en een tandarts moeten maken. Er was een stukje van een vulling afgebroken en die vulling moest vervangen worden (gelukkig erg aardige tandarts) en ze had een tekenbeet, waarbij de teek niet helemaal verwijderd was. We hadden geen idee of er Lyme voorkomt hier in Australie, dus we zijn toch maar even naar een arts gegaan. Gelukkig komt er in West Australie geen Lyme voor, dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. De arts heeft het plekje waar nog een stukje van de teek zat met stikstof aangestipt, zodat er na een paar dagen een blaartje kwam en de huid zich heeft vernieuwd. Ziet er weer zo goed als nieuw uit.

En toen: een dagtocht naar Rottnest Island. Was erg leuk. Met de ferry was het 45 minuten varen naar Rottnest. Het eiland is 'ontdekt' door Nederlanders, die dachten dat de beestjes die ze daar zagen ratten waren (Rattenest = Rottnest). Maar het waren helemaal geen ratten, maar quokka's, superschattige en helemaal niet schuwe buideldiertjes. We hebben er fietsen gehuurd en hebben er lekker van het ene prachtige strand naar het andere prachtige strand gefietst. We hadden er nog over getwijfeld of we er naartoe zouden gaan (dure ferrykaartjes), maar we zijn blij dat we het hebben gedaan. Was erg de moeite waard.





Bunbury en Busselton waren twee leuke kleine stadjes. In Bunbury zijn we naar het Dolphin Discovery Center geweest, waar net als in Monkey Mia dolfijnen bij het strand komen. Alleen is het in Monkey Mia vaste prik, drie keer per ochtend, en in Bunbury is het afwachten. We hadden mazzel: we hebben er heel dichtbij een dolfijn gezien. Ze kwam eventjes kijken en zwom na vijf minuten alwer weg. Het was een heerlijk strand, dus we zijn er fijn een paar uurtjes op het strand blijven zitten met een boek. Busselton was ook leuk. Daar is een pier van bijna twee kilometer lang, waarbij aan het einde een 'Underwater Observatory' is gemaakt. Daarbij ga je via een trap acht meter onder water en kun je vanachter grote ramen de vissen zien zwemmen. We zijn twee dagen in Bunbury en twee dagen in Busselton gebleven, lekker rustig aan gedaan.

Daarna zijn we - via het fantastische Dunsborough (pop. 400) - naar Yallingup gegaan, weer maar een kilometer of vijftig verder. In Yallingup waren twee campings, een dure camping aan het strand, en nog een kleinere, veel goedkopere camping in het centrum (ha ha: er was een 'convenience store' annex postkantoor, en dat was het). In Yallingup zijn we wat langer gebleven (vijf dagen), want daar heeft Roger surfles gehad. Hij heeft drie ochtenden twee uur les gehad. De eerste dag waren er vier volwassenen en tien kinderen en de derde dag nog maar een volwassene (Roger dus) en zes kinderen. Het was ook best vermoeiend, maar het ging heeeeeel erg goed. Zeker op de derde dag heeft Roger heel vaak op een golf mee kunnen surfen. (Zie foto's). Mireille was eerst ook van plan om mee te doen, maar het leek haar toch niet zo'n heel goed idee. Met zwemmen in zee vindt ze het al niet prettig als de golven een beetje hoger zijn, en dat is natuurlijk wel een eerste vereiste bij surfen: flinke golven. Ze heeft dus heerlijk op het strand gezeten en heeeeeel veel foto's gemaakt. De tweede dag was wel heel bijzonder, want toen zwom er een grote school dolfijnen in de zee. Helaas waren ze al snel weg toen de hele bups met surfplanken de zee in zwom. De middagen na de surflessen zijn we in de omgeving gaan rondrijden langs mooie uitkijkpunten en mooie stranden. We vielen van de ene verbazing in de andere. De stranden waren zo verschrikkelijk mooi. Echt niet normaal. Prachtig helder, blauw, water, waarbij je je tenen op de bodem kunt zien, en mooie witte stranden met bijna geen mensen.





Het was wel heel bijzonder dat er op de camping in Yallingup een paar 'laughing kookaburra's' zaten. We werden iedere ochtend door ze wakker gelachen. Echt geweldig om te horen.

De afgelopen dagen zijn we nog door Margaret River, Hamelin Bay, Augusta en Walpole gekomen, en nu zijn we in Albany. Het weer was de afgelopen drie dagen niet zo goed, dus we zijn wat sneller doorgereden. Het heeft anderhalve dag geregend (flinke miezer) en het was bewolkt. Dat zijn we helemaal niet meer gewend. Gelukkig is het vandaag weer heerlijk weer.

We hadden in een boekje gelezen dat er bij de 'boat ramp' in Hamelin Bay pijlstaartroggen zwemmen. We zijn er gaan kijken, maar we dachten dat we wel erg mazzel zouden moeten hebben om ze daar ook echt te zien. Maar ze waren er!!! We hebben er vier grote pijlstaartroggen gezien en een 'eagle ray'. Pijlstaartroggen zijn, tenzij ze zich bedreigd voelen, heel vriendelijke en nieuwsgierige dieren. Ze kwamen heel dichtbij en leken ons echt te bekijken met hun kleine oogjes.



Walpole was ook erg leuk. Daar hebben we de 'tree top walk' gedaan door de 'valley of the giants'. Op het hoogste punt liepen we op veertig meter hoogte tussen de boomtoppen. Het was heel erg leuk en helemaal niet eng (ondanks de hoogtevrees van Mireille). We hadden gehoopt dat we veel vogels zouden zien, maar dat was niet zo. Het was er vast veel te druk met mensen. We hoorden er wel erg veel vogeltjes, maar ze lieten zich niet echt zien.



We hebben ook alvast kaartjes gekocht voor de boot naar Tasmanie. Dat was maar goed dat we dat al hebben gedaan, want op veel dagen waren er al geen kaartjes meer beschikbaar. We varen op 28 januari 2007 van Melbourne naar Tasmanie, en op 24 februari varen we weer terug. Het was een beetje puzzelen, maar het is gelukt. We moeten namelijk op tijd weer terug zijn in Melbourne, want we hebben theaterkaartjes geregeld voor de live-voorstelling van het duo van Little Britain op 27 februari. Die zijn hier in Australie heel erg populair. Heel erg leuk!!

Dat was het weer voor nu. We wensen iedereen fijne feestdagen toe en een heel goed en gezond 2007!

Veel groetjes,

Mireille en Roger