Cook Eilanden
Hallo allemaal,
We zitten weer in de kou (graad of 14), in Nieuw-Zeeland. Dat is wel weer even wennen hoor. We hebben onze zwemspullen en korte broek onder in de tas gestopt, en onze jassen en lange broeken weer tevoorschijn gehaald. Toen we in Auckland aankwamen was het niet alleen koud, maar stond het ook nog te regenen. Gelukkig hebben we daarna niet zo heel veel regen meer gehad, af en toe een bui. En als de zon schijnt voelt het zelfs best warm aan (met een jas aan). We wisten natuurlijk ook wel van tevoren dat het hier nog koud zou zijn, want de winter is nog maar net afgelopen, maar de overgang van een tropisch eiland naar hier was best groot. Het was vier uur en veertig minuten vliegen van Rarotonga naar Auckland, en we zijn de datumgrens weer overgevlogen, dus we vertrokken dinsdag 4 september om 2.20 uur en kwamen op woensdag 5 september om 4.45 uur aan. Het is hier nu tien uur later dan in Nederland, en als bij jullie binnenkort de wintertijd weer ingaat, dan is het hier elf uur later.
Na een paar dagen in Auckland hebben we onze camper opgehaald. We zijn er heel erg blij mee. Vergeleken met ons busje in Australie is het heel erg luxe. Hij is ook wel wat groter en breder, dus het was even wennen met rijden. We schrokken wel even toen we de eerste keer gingen tanken, want de benzine bleef maar lopen..... We moesten er maar liefst 57 liter ingooien en dat terwijl we maar 400 km hadden gereden. Het is maar goed dat de benzine hier niet zo duur is als in Nederland ($ 1.62 = E 0,84 per liter). Er zit van alles in de camper: twee kookpitjes, magnetron, koelkastje, waterkoker, broodrooster, electrisch kacheltje, kookspullen en beddegoed (een heel dik dekbed). We hebben al twee flink koude nachten gehad, en het dekbed bleek toen niet echt warm genoeg, zodat we het kacheltje maar hebben aangezet. Echt super hoor. We hebben al mooie plekken gezien in Nieuw-Zeeland (Auckland, Rotorua en Whakatane), en we hebben Nico en Patrick gezien, die op vakantie zijn in Nieuw-Zeeland. Heel erg leuk. Maar over dat alles schrijven we de volgende keer, met bijbehorende foto's van pruttelende modder en mooie kratermeren, want dit stukje gaat over de Cook Eilanden.
De Cook Eilanden waren supermooi. We zijn ruim een week op Rarotonga geweest, en een week op Aitutaki. De Cook Eilanden bestaan uit 15 eilanden, verspreid over twee miljoen vierkante kilometer in de Stille Oceaan. Echt een enorm groot gebied. Rarotonga is de hoofdstad van de Cook Eilanden en heeft een omtrek van 32 km. Er rijden twee bussen, een rijdt met de klok mee, en een tegen de klok in. Er wonen zo'n 15.000 mensen in de Cook Eilanden, waarvan de helft op Rarotonga. Buiten de Cook Eilanden wonen zo'n 80.000 Cookers. Veel he?! De meesten wonen in Nieuw-Zeeland. Toen we op Rarotonga aankwamen, hebben we de eerste drie nachten in het Maiana Guesthouse gelogeerd. Dat was best een leuk 'guesthouse', maar we waren er de enigen, en volgens het gastenboek waren er al een tijdje geen gasten meer geweest. Dat was wel raar, want we konden echt niet ontdekken wat er verkeerd aan was. De kamers waren oke, er was een zitkamer en een keuken, en het was er schoon. Na drie dagen zijn we verhuisd naar het Aremango Guesthouse aan Muri Beach, de mooiste baai van Rarotonga. Er liggen daar ook wat winkeltjes in de buurt, wat toch wel prettig is als je wat boodschapjes wilt doen. Het guesthouse was heel comfortabel en relaxed, echt een 'home away from home'. Toen we terugkwamen van een week op Aitutaki zijn we daar ook weer terug geweest voor de laatste paar nachten.
Toen we gingen snorkelen bij een van de snorkelplekjes in Rarotonga, wisten we echt niet wat we zagen. Het water is er echt belachelijk helder. Zo'n mooi helder water hebben we echt nog nooit gezien. Er zitten heel veel mooie visjes, en op sommige plekken komen ze soms heel dichtbij. We kwamen er al snel achter waarom dat zo is: ze worden op bepaalde plekken namelijk regelmatig gevoerd. Zodra ze een snorkelaar zien, denken ze dat ze gevoerd worden en komen ze naar je toe zwemmen. Ze proberen nog net niet aan je vingers te knabbelen. Verder zijn we met de bus naar het stadje Avarua geweest, het enige stadje op Rarotonga. Daar hebben we wat rondgewandeld langs het water, zijn we naar het (heel kleine) museum geweest, en hebben we boodschappen gedaan bij de wat grotere supermarkt Foodland. Verder zijn we naar de Cultural Village geweest. Zij hebben een ochtendprogramma waarbij je een rondleiding krijgt in de Cultural Village, gevolg door een lunch met muziek en dans, en er is een middagprogramma bestaande uit een tour over het eiland met uitleg over van alles en nog wat. We wilden graag de combinatie doen, maar dat kon niet op dezelfde dag, omdat ze 's middags de eilandtoer met een groep Grieken gingen doen, en die spraken geen Engels en hadden een tolk. We hebben dus op woensdag een rondleiding gekregen door de Cultural Village, met uitleg over de traditionele manier van vissen, weven, medicijnen, etc. Was erg leuk, en de mensen die de rondleiding deden, waren erg enthousiast en duidelijk trots op hun cultuur. Op vrijdagmiddag zouden we dan de eilandtour doen, maar er waren verder geen andere mensen, dus ze belden ons om te vragen of we ook 's ochtends konden, dan zouden we een privetour krijgen. We werden opgehaald door James en Mama (zo heet ze echt) en kregen een rondleiding van maar liefst drie uur over het eiland met stops op alle belangrijke plekken. Ze vertelden ons over de geschiedenis (het is niet duidelijk waar de Polynesiers oorspronkelijk vandaan komen, voordat ze met kano's eilanden bezochten zoals Hawaii, Paas eiland, de Cook Eilanden en uiteindelijk Nieuw Zeeland), dat Rarotonga verdeeld is in drie gebieden, met elk een (vrouwelijke) 'chief', wat voor groente en fruit er op het eiland groeit, en praktische zaken als hoeveel een bezoekje aan de dokter kost (NZ$ 7) en hoeveel mensen er in de gevangenis zitten (15 op dat moment).
Na een week op Rarotonga zijn we op 25 augustus naar het eilandje Aitutaki gevlogen, veertig minuten vliegen van Rarotonga. Het was gelukkig maar licht bewolkt toen we kwamen aanvliegen, dus we hadden een adembenemend mooi uitzicht over het eiland en de blauwe lagoon. Aitutaki bestaat uit een groot, langgerekt eiland (ongeveer 25 km lang) en ongeveer tien kleine eilandjes. Samen liggen ze in een geweldig mooie blauwe lagoon, en dat geheel is dan omringd door de oceaan.
De meeste accommodatie op Aitutaki is behoorlijk aan de prijs, en is ook erg mooi, met prachtige bungalows aan het water. Er zijn maar een handjevol plekken die zich richten op backpackers, maar het is gelukt om prima en betaalbare accommodatie te vinden. Voor de eerste drie nachten hadden we een kamer geboekt bij Josie's Beach Lodge. Dat lag een klein stukje lopen van O'otu Beach, het mooiste zwemstrand van het eiland. Ook daar waren we weer de enigen, dus we deelden de badkamer en de keuken alleen met de eigenaren. Daarna hadden we een kamer geboekt bij Vaikoa Units, en dat bleek een heel leuke 'unit' te zijn, met een eigen keukentje met kookspullen en een eigen douche en wc. Vaikoa Units lag op loopafstand van het centrumpje van Aitutaki (3 km lopen). We zijn er naar de haven gelopen (klein haventje) en we hebben er boodschappen gedaan bij een van de drie supermarktjes op het eiland. We hebben op de Cook Eilanden steeds zelf gekookt, wat ons heel wat geld heeft bespaard. De prijzen liggen er hoger dan hier in Nieuw-Zeeland, dus steeds eten halen of uit eten zou veel te kostbaar zijn geweest. Overigens kun je op de Cook Eilanden met de Nieuw-Zeeland dollar en met de lokale Cook dollar betalen, ze zijn evenveel waard. En als je pint, dan krijg je Nieuw-Zeeland dollars. Het Cook Eiland muntje van twee dollar is driehoekig, wel apart. Daar hebben we er eentje van bewaard. Bij Vaikoa Units stond een 'starfruit' boom in de tuin, waarvan we zoveel mochten plukken als we wilden. Lekker hoor, dat 'starfruit'. We hadden dat nog nooit gegeten. En het is extra lekker als je het zelf uit de boom kunt plukken.
We zijn een week op Aitutaki geweest, en in die week hebben we gezwommen, gewandeld (o.a. naar een mooie uitkijkpunt met uitzicht over de hele lagoon), we hebben een kayak gehuurd en zijn een paar uur gaan kayakken langs een aantal van de kleine eilandjes (motu). Dat was heel erg mooi, en als je dan stopt op zo'n klein eilandje, dan is het wel heel bijzonder om daar als enigen rond te wandelen over het mooie witte strand. En we hebben nog een bezoekje gebracht aan het plaatselijke ziekenhuis, want Mireille had een wondje aan haar vinger dat flink was gaan ontsteken (het gaat zo snel met wondjes in een tropisch klimaat). Er zat na een paar dagen een grote dikke blaar op haar vinger, en we wisten niet goed wat we ermee aan moesten: doorprikken of niet. In het (heel eenvoudige) ziekenhuis werden we geholpen door een Australische (bijna)arts die zes weken stage liep op Aitutaki. Zij heeft de blaar doorgeprikt, schoongemaakt en verbonden, en voor de zekerheid een antibioticakuur meegegeven. Twee dagen later maakte Roger een kokosnoot open, en toen hij er stukjes kokos uitsneed voor Mireille (Roger houdt niet van kokos), sneed hij zich flink in z'n vinger, ook z'n wijsvinger. En toen liepen we allebei met een wijsvinger in het verband (Mireille links en Roger rechts). Dat zag er wel heel stom uit (zie foto), en we kregen er veel commentaar op. Het gaat nu gelukkig weer goed met onze vingers.
De mooiste dag op Aitutaki was wel toen we met Kia Orana Cruises een cruise hebben gemaakt door de lagoon. We werden om kwart over negen 's ochtends opgehaald en om tien uuur zaten we op de boot (met nog vier anderen). We zijn eerst naar een heel mooi snorkelplekje gevaren, waar het water bijzonder mooi en helder was. De boot legde aan boven een grote zandbank, waar het water maar tot onze middel kwam, dus Mireille kon gelukkig wel het water in, en met de snorkel op, het hoofd onder water en de vinger in de lucht, naar de visjes kijken. We waren de dag ervoor in het ziekenhuis geweest, dus de vinger mocht echt niet nat worden. Roger was nog niet gewond, dus die kon lekker zwemmen en snorkelen. Na een uurtje zijn we door het ondiepe water over de zandbank naar Maina eiland gelopen, terwijl Andrew een lekkere lunch voor ons ging klaarmaken op Honeymoon eiland (zo genoemd nadat er twintig jaar geleden een Canadees paar is getrouwd). Na een half uurtje kwam hij ons met de boot ophalen en zijn we naar Honeymoon eiland gevaren, waar de lunch voor ons klaar stond (veel fruit, brood, aardappelsalade en vis). Na de lunch bleven we nog een half uurtje op Honeymoon Eiland en daarna zijn we naar het veel drukkere One Foot Eiland gevaren. Daar lagen wel vijf toeristenboten en was het erg druk. We zijn er niet zo lang gebleven (was wel een prachtige baai om te zwemmen) en zijn nog op een mooie plek gaan snorkelen, en daarna was het alweer vier uur en was het tijd om terug te varen naar de haven.
Op 1 september zijn we weer teruggevlogen naar Rarotonga, waar we nog een paar dagen in het Aremango Guesthouse zijn geweest. Het weer was niet zo super die dagen, met best veel regen, dus we hebben niet zo veel meer gedaan. Lekker luieren en de Lonely Planet van Nieuw-Zeeland lezen.
Tot de volgende keer.
Groetjes,
Mireille en Roger
We zitten weer in de kou (graad of 14), in Nieuw-Zeeland. Dat is wel weer even wennen hoor. We hebben onze zwemspullen en korte broek onder in de tas gestopt, en onze jassen en lange broeken weer tevoorschijn gehaald. Toen we in Auckland aankwamen was het niet alleen koud, maar stond het ook nog te regenen. Gelukkig hebben we daarna niet zo heel veel regen meer gehad, af en toe een bui. En als de zon schijnt voelt het zelfs best warm aan (met een jas aan). We wisten natuurlijk ook wel van tevoren dat het hier nog koud zou zijn, want de winter is nog maar net afgelopen, maar de overgang van een tropisch eiland naar hier was best groot. Het was vier uur en veertig minuten vliegen van Rarotonga naar Auckland, en we zijn de datumgrens weer overgevlogen, dus we vertrokken dinsdag 4 september om 2.20 uur en kwamen op woensdag 5 september om 4.45 uur aan. Het is hier nu tien uur later dan in Nederland, en als bij jullie binnenkort de wintertijd weer ingaat, dan is het hier elf uur later.
Na een paar dagen in Auckland hebben we onze camper opgehaald. We zijn er heel erg blij mee. Vergeleken met ons busje in Australie is het heel erg luxe. Hij is ook wel wat groter en breder, dus het was even wennen met rijden. We schrokken wel even toen we de eerste keer gingen tanken, want de benzine bleef maar lopen..... We moesten er maar liefst 57 liter ingooien en dat terwijl we maar 400 km hadden gereden. Het is maar goed dat de benzine hier niet zo duur is als in Nederland ($ 1.62 = E 0,84 per liter). Er zit van alles in de camper: twee kookpitjes, magnetron, koelkastje, waterkoker, broodrooster, electrisch kacheltje, kookspullen en beddegoed (een heel dik dekbed). We hebben al twee flink koude nachten gehad, en het dekbed bleek toen niet echt warm genoeg, zodat we het kacheltje maar hebben aangezet. Echt super hoor. We hebben al mooie plekken gezien in Nieuw-Zeeland (Auckland, Rotorua en Whakatane), en we hebben Nico en Patrick gezien, die op vakantie zijn in Nieuw-Zeeland. Heel erg leuk. Maar over dat alles schrijven we de volgende keer, met bijbehorende foto's van pruttelende modder en mooie kratermeren, want dit stukje gaat over de Cook Eilanden.
De Cook Eilanden waren supermooi. We zijn ruim een week op Rarotonga geweest, en een week op Aitutaki. De Cook Eilanden bestaan uit 15 eilanden, verspreid over twee miljoen vierkante kilometer in de Stille Oceaan. Echt een enorm groot gebied. Rarotonga is de hoofdstad van de Cook Eilanden en heeft een omtrek van 32 km. Er rijden twee bussen, een rijdt met de klok mee, en een tegen de klok in. Er wonen zo'n 15.000 mensen in de Cook Eilanden, waarvan de helft op Rarotonga. Buiten de Cook Eilanden wonen zo'n 80.000 Cookers. Veel he?! De meesten wonen in Nieuw-Zeeland. Toen we op Rarotonga aankwamen, hebben we de eerste drie nachten in het Maiana Guesthouse gelogeerd. Dat was best een leuk 'guesthouse', maar we waren er de enigen, en volgens het gastenboek waren er al een tijdje geen gasten meer geweest. Dat was wel raar, want we konden echt niet ontdekken wat er verkeerd aan was. De kamers waren oke, er was een zitkamer en een keuken, en het was er schoon. Na drie dagen zijn we verhuisd naar het Aremango Guesthouse aan Muri Beach, de mooiste baai van Rarotonga. Er liggen daar ook wat winkeltjes in de buurt, wat toch wel prettig is als je wat boodschapjes wilt doen. Het guesthouse was heel comfortabel en relaxed, echt een 'home away from home'. Toen we terugkwamen van een week op Aitutaki zijn we daar ook weer terug geweest voor de laatste paar nachten.
Toen we gingen snorkelen bij een van de snorkelplekjes in Rarotonga, wisten we echt niet wat we zagen. Het water is er echt belachelijk helder. Zo'n mooi helder water hebben we echt nog nooit gezien. Er zitten heel veel mooie visjes, en op sommige plekken komen ze soms heel dichtbij. We kwamen er al snel achter waarom dat zo is: ze worden op bepaalde plekken namelijk regelmatig gevoerd. Zodra ze een snorkelaar zien, denken ze dat ze gevoerd worden en komen ze naar je toe zwemmen. Ze proberen nog net niet aan je vingers te knabbelen. Verder zijn we met de bus naar het stadje Avarua geweest, het enige stadje op Rarotonga. Daar hebben we wat rondgewandeld langs het water, zijn we naar het (heel kleine) museum geweest, en hebben we boodschappen gedaan bij de wat grotere supermarkt Foodland. Verder zijn we naar de Cultural Village geweest. Zij hebben een ochtendprogramma waarbij je een rondleiding krijgt in de Cultural Village, gevolg door een lunch met muziek en dans, en er is een middagprogramma bestaande uit een tour over het eiland met uitleg over van alles en nog wat. We wilden graag de combinatie doen, maar dat kon niet op dezelfde dag, omdat ze 's middags de eilandtoer met een groep Grieken gingen doen, en die spraken geen Engels en hadden een tolk. We hebben dus op woensdag een rondleiding gekregen door de Cultural Village, met uitleg over de traditionele manier van vissen, weven, medicijnen, etc. Was erg leuk, en de mensen die de rondleiding deden, waren erg enthousiast en duidelijk trots op hun cultuur. Op vrijdagmiddag zouden we dan de eilandtour doen, maar er waren verder geen andere mensen, dus ze belden ons om te vragen of we ook 's ochtends konden, dan zouden we een privetour krijgen. We werden opgehaald door James en Mama (zo heet ze echt) en kregen een rondleiding van maar liefst drie uur over het eiland met stops op alle belangrijke plekken. Ze vertelden ons over de geschiedenis (het is niet duidelijk waar de Polynesiers oorspronkelijk vandaan komen, voordat ze met kano's eilanden bezochten zoals Hawaii, Paas eiland, de Cook Eilanden en uiteindelijk Nieuw Zeeland), dat Rarotonga verdeeld is in drie gebieden, met elk een (vrouwelijke) 'chief', wat voor groente en fruit er op het eiland groeit, en praktische zaken als hoeveel een bezoekje aan de dokter kost (NZ$ 7) en hoeveel mensen er in de gevangenis zitten (15 op dat moment).
Na een week op Rarotonga zijn we op 25 augustus naar het eilandje Aitutaki gevlogen, veertig minuten vliegen van Rarotonga. Het was gelukkig maar licht bewolkt toen we kwamen aanvliegen, dus we hadden een adembenemend mooi uitzicht over het eiland en de blauwe lagoon. Aitutaki bestaat uit een groot, langgerekt eiland (ongeveer 25 km lang) en ongeveer tien kleine eilandjes. Samen liggen ze in een geweldig mooie blauwe lagoon, en dat geheel is dan omringd door de oceaan.
De meeste accommodatie op Aitutaki is behoorlijk aan de prijs, en is ook erg mooi, met prachtige bungalows aan het water. Er zijn maar een handjevol plekken die zich richten op backpackers, maar het is gelukt om prima en betaalbare accommodatie te vinden. Voor de eerste drie nachten hadden we een kamer geboekt bij Josie's Beach Lodge. Dat lag een klein stukje lopen van O'otu Beach, het mooiste zwemstrand van het eiland. Ook daar waren we weer de enigen, dus we deelden de badkamer en de keuken alleen met de eigenaren. Daarna hadden we een kamer geboekt bij Vaikoa Units, en dat bleek een heel leuke 'unit' te zijn, met een eigen keukentje met kookspullen en een eigen douche en wc. Vaikoa Units lag op loopafstand van het centrumpje van Aitutaki (3 km lopen). We zijn er naar de haven gelopen (klein haventje) en we hebben er boodschappen gedaan bij een van de drie supermarktjes op het eiland. We hebben op de Cook Eilanden steeds zelf gekookt, wat ons heel wat geld heeft bespaard. De prijzen liggen er hoger dan hier in Nieuw-Zeeland, dus steeds eten halen of uit eten zou veel te kostbaar zijn geweest. Overigens kun je op de Cook Eilanden met de Nieuw-Zeeland dollar en met de lokale Cook dollar betalen, ze zijn evenveel waard. En als je pint, dan krijg je Nieuw-Zeeland dollars. Het Cook Eiland muntje van twee dollar is driehoekig, wel apart. Daar hebben we er eentje van bewaard. Bij Vaikoa Units stond een 'starfruit' boom in de tuin, waarvan we zoveel mochten plukken als we wilden. Lekker hoor, dat 'starfruit'. We hadden dat nog nooit gegeten. En het is extra lekker als je het zelf uit de boom kunt plukken.
We zijn een week op Aitutaki geweest, en in die week hebben we gezwommen, gewandeld (o.a. naar een mooie uitkijkpunt met uitzicht over de hele lagoon), we hebben een kayak gehuurd en zijn een paar uur gaan kayakken langs een aantal van de kleine eilandjes (motu). Dat was heel erg mooi, en als je dan stopt op zo'n klein eilandje, dan is het wel heel bijzonder om daar als enigen rond te wandelen over het mooie witte strand. En we hebben nog een bezoekje gebracht aan het plaatselijke ziekenhuis, want Mireille had een wondje aan haar vinger dat flink was gaan ontsteken (het gaat zo snel met wondjes in een tropisch klimaat). Er zat na een paar dagen een grote dikke blaar op haar vinger, en we wisten niet goed wat we ermee aan moesten: doorprikken of niet. In het (heel eenvoudige) ziekenhuis werden we geholpen door een Australische (bijna)arts die zes weken stage liep op Aitutaki. Zij heeft de blaar doorgeprikt, schoongemaakt en verbonden, en voor de zekerheid een antibioticakuur meegegeven. Twee dagen later maakte Roger een kokosnoot open, en toen hij er stukjes kokos uitsneed voor Mireille (Roger houdt niet van kokos), sneed hij zich flink in z'n vinger, ook z'n wijsvinger. En toen liepen we allebei met een wijsvinger in het verband (Mireille links en Roger rechts). Dat zag er wel heel stom uit (zie foto), en we kregen er veel commentaar op. Het gaat nu gelukkig weer goed met onze vingers.
De mooiste dag op Aitutaki was wel toen we met Kia Orana Cruises een cruise hebben gemaakt door de lagoon. We werden om kwart over negen 's ochtends opgehaald en om tien uuur zaten we op de boot (met nog vier anderen). We zijn eerst naar een heel mooi snorkelplekje gevaren, waar het water bijzonder mooi en helder was. De boot legde aan boven een grote zandbank, waar het water maar tot onze middel kwam, dus Mireille kon gelukkig wel het water in, en met de snorkel op, het hoofd onder water en de vinger in de lucht, naar de visjes kijken. We waren de dag ervoor in het ziekenhuis geweest, dus de vinger mocht echt niet nat worden. Roger was nog niet gewond, dus die kon lekker zwemmen en snorkelen. Na een uurtje zijn we door het ondiepe water over de zandbank naar Maina eiland gelopen, terwijl Andrew een lekkere lunch voor ons ging klaarmaken op Honeymoon eiland (zo genoemd nadat er twintig jaar geleden een Canadees paar is getrouwd). Na een half uurtje kwam hij ons met de boot ophalen en zijn we naar Honeymoon eiland gevaren, waar de lunch voor ons klaar stond (veel fruit, brood, aardappelsalade en vis). Na de lunch bleven we nog een half uurtje op Honeymoon Eiland en daarna zijn we naar het veel drukkere One Foot Eiland gevaren. Daar lagen wel vijf toeristenboten en was het erg druk. We zijn er niet zo lang gebleven (was wel een prachtige baai om te zwemmen) en zijn nog op een mooie plek gaan snorkelen, en daarna was het alweer vier uur en was het tijd om terug te varen naar de haven.
Op 1 september zijn we weer teruggevlogen naar Rarotonga, waar we nog een paar dagen in het Aremango Guesthouse zijn geweest. Het weer was niet zo super die dagen, met best veel regen, dus we hebben niet zo veel meer gedaan. Lekker luieren en de Lonely Planet van Nieuw-Zeeland lezen.
Tot de volgende keer.
Groetjes,
Mireille en Roger
Roger & Mireille 9/18/2007 04:08:00 a.m.
| 2 reacties | Een reactie posten
Ohh die foto's!!!!!!!!!!!!!! Jeetje jongens dat is toch niet normaal zo mooi en jullie zien dat gewoon live!!!!!!!
Hahha die foto van jullie vingers, geweldig! Rot zat natuurlijk maar wat een giller!
Nou veel plezier maar weeeeer!
Heidy van der Werf
(Jaja volg jullie ook nog steeds hoor!)
Hallo!
We willen jullie beide even feliciteren met jullie verjaardag!
Heel veel groetjes uit Meerssen!
Peter, Maria en de kids!